Od początku rozwoju elektroenergetyki większość energii elektrycznej była wytwarzana w dużych elektrowniach przyłączonych do linii przesyłowych. Sieci rozdzielcze zasilające odbiorców były układami pasywnymi czyli bezźródłowymi zasilanymi ze wspomnianych linii. W razie przekroczenia wytwarzanej mocy przez popyt, odbiory były wyłączane dla utrzymania założonej częstotliwości, a niektóre obszary mogły nawet zostać dotknięte „blackoutem".